Archive for the 'ΕΙΔΗ' Category

21
Ιαν.
09

Hijo de la luna – Stravaganzza

Hijo de la luna

Tonto el que no entienda
cuenta una leyenda
que una hembra gitana
conjuró a la luna
hasta el amanecer
llorando pedía
al llegar el día
desposar un calé

Tendrás a tu hombre piel morena
desde el cielo habló la luna llena
pero a cambio quiero el hijo primero
que le engendres a él
que quien su hijo inmola para no estar sola
poco le iba a querer

Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer
dime luna de plata
que pretendes hacer
con un niño de piel
Hijo de la luna

De padre canela
nació un niño
blanco como el lomo
de un armiño
con los ojos grises
en vez de aceituna
niño albino de luna
maldita su estampa
este hijo es de un payo
y yo no me lo callo

Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer
dime luna de plata
que pretendes hacer
con un niño de piel
Hijo de la luna

Gitano al creerse deshonrado
se fue a su mujer cuchillo en mano
¿ de quién es el hijo? me has engañao fijo
y de muerte la hirió
Luego se hizo al monte con el niño en brazos
y allí le abandonó

Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer
dime luna de plata
que pretendes hacer
con un niño de piel
Hijo de la luna

Y las noches que haya luna llena
será porque el niño esté de buenas
y si el niño llora menguará la luna
para hacerle una cuna
y si el niño llora menguará la luna
para hacerle una cuna.

Letra y música: José María Cano.

Γιος της σελήνης

Κουτός αυτός που δεν καταλαβαίνει
λέει ένας θρύλος
πως μια τσιγγάνα, απειλητικά,
ξόρκιζε τη σελήνη
μέχρι το ξημέρωμα
κλαίγοντας της ζητούσε
όταν έρθει η μέρα
να παντρευτεί έναν τσιγγάνο.

«Θα έχεις το σκουρόχρωμο άντρα που ζητάς»,
είπε από τον ουρανό η ολόγιωμη σελήνη
«μα για αντάλλαγμα θέλω
τον πρώτο γιο που θα σου δώσει,
εκείνη που παραδίδει το γιο της
για να μην είναι μόνη, δεν τον πολυθέλει».

Σελήνη θες να γίνεις μάνα
και δεν βρίσκεις εκείνον
που θα σε έκανε γυναίκα
πες μου ασημένια σελήνη
τι προτίθεσαι να κάνεις
με ένα σάρκινο παιδί
γιο της σελήνης.

Από πατέρα σαν κανέλα
γεννήθηκε παιδί
λευκό σαν την πλάτη
της ερμίνας
με μάτια γκρίζα
αντί για λαδιά
φεγγαρόπαιδο, αλμπίνος
«Ανάθεμα τη στάμπα του!
αυτό το παιδί είναι ενός μπαλαμού
και δεν θα το αφήσω να περάσει έτσι»

Σελήνη θες να γίνεις μάνα
και δεν βρίσκεις εκείνον
που θα σε έκανε γυναίκα
πες μου ασημένια σελήνη
τι προτίθεσαι να κάνεις
με ένα σάρκινο παιδί
γιο της σελήνης.

Ο τσιγγάνος πιστεύοντας πως ατιμάστηκε
πήγε στη γυναίκα του κρατώντας μαχαίρι
«ποιανού είναι αυτός ο γιος; με κορόιδεψες θαρρώ»
και τη μαχαίρωσε θανάσιμα
μετά, πήγε στο βουνό, με το μωρό στην αγκαλιά
κι εκεί το εγκατέλειψε

Σελήνη θες να γίνεις μάνα
και δεν βρίσκεις εκείνον
που θα σε έκανε γυναίκα
πες μου ασημένια σελήνη
τι προτίθεσαι να κάνεις
με ένα σάρκινο παιδί
γιο της σελήνης.

Και τις νύχτες που έχει πανσέληνο
θα οφείλεται στο ότι το παιδί είναι καλά
κι αν το παιδί κλαίει
θα ελαττώνεται η σελήνη
για να του προσφέρει λίκνο

μετάφραση: Ιοκάστη

Εμπεριέχεται σε:hijo del miedo

Τίτλος: Hijo del miedo
Ετος κυκλ.: 2006
Εταιρεία: Avispa
Παραγωγή: bigsimon

Advertisements
21
Ιαν.
09

Oveja Negra – Stravaganzza

Oveja Negra

Falsedad; vivo en un lugar del revés
soledad; ser distinto es duro, tal vez
Fracasar; al sentir
nadie más, junto a tí
Frustración, al darte la vuelta y notar
el sudor de la envidia, huele fatal
El dolor, al sentir
que no hay más, junto a tí

Pinto con tiza el vacío en mi fe
no quedan armas que apunten mi sien
coloreando en mi tez de papel
una sonrisa por última vez
¿Y qué hacer? Ya no puedo retroceder
elegí ser diferente y me sienta bien…
Púdrete ¡Déjame!
tu prisión, es tu mente

Ojos sin vida, caminos sin luz
cuencas vacías llevando su cruz
…yo quiero que penséis
…yo quiero que penséis
…yo quiero que penséis
¿Por qué no lo veis?
¿Por qué no lo veis?…

Almas errantes, no encuentran lugar
códigos simples de identificar

Música: Pepe Herrero.
Letra: Leo Jiménez.

Το μαύρο πρόβατο

Πλασματικότητα, ζω σε έναν αντίστροφο χώρο
μοναξιάς, είναι σκληρό να είσαι διαφορετικός, καμιά φορά
Αποτυχία, στην αίσθηση
πως κανείς άλλος δεν είναι μαζί σου
Ανακάτεμα, όταν γυρνάς και προσέχεις
τον ιδρώτα του φθόνου, βρωμάει
Ο πόνος, στην αίσθηση
πως δεν υπάρχει άλλος, μαζί σου

Ζωγραφίζω με κιμωλία το κενό της πεποίθησής μου
(πως) δεν απομένουν όπλα να σημαδεύουν τον κρόταφό μου
χρωματίζω στο χάρτινο σαρκίο μου
ένα χαμόγελο για τελευταία φορά
Και τι να κάνω; Δεν μπορώ πια να γυρίσω πίσω
επέλεξα να είμαι διαφορετικός και νιώθω καλά…
Σάπισε! Παράτα με!
η φυλακή σου είναι το μυαλό σου

Πεθαμένα βλέμματα, σκοτεινοί δρόμοι
κενές υποδοχές σηκώνουν το σταυρό τους
…θέλω να σκεφτείτε
…θέλω να σκεφτείτε
…θέλω να σκεφτείτε
Γιατί δεν το βλέπετε;
Γιατί δεν το βλέπετε;

Νομαδικές ψυχές, δεν βρίσκουν τόπο
απλούς κώδικες ταυτοποίησης

μετάφραση: Ιοκάστη

Εμπεριέχεται σε:primer acto

Τίτλος: Primer Acto
Ετος κυκλ.: 2004
Εταιρεία: Avispa
Παραγωγή: Pepe Herrero

21
Ιαν.
09

El Día de Mañana – Stravaganzza

El Día de Mañana

Lágrimas manchadas,
lágrimas de un cielo gris,
corazón que llora,
porque no le dejan sonreir.

Lágrimas de odio,
lágrimas de un niño gris,
su reloj se para
sin saber siquiera dónde ir,
sin saber por qué no fue feliz.

El día que el mundo
quiera escuchar
puede ser tarde ya
para cambiar.
Traídos al mundo
para sufrir
y luchar por vivir
y no morir.

Lágrimas de ira
lágrimas de un mundo gris,
vidas torturadas
y un dolor que no puede salir.

Lágrimas marchitas
lágrimas de un mundo gris.
Lloraré contigo
y el dolor podremos compartir,
el sufrir por este mundo hostil.

El día que el mundo
quiera escuchar
puede ser tarde ya
para cambiar.
Traídos al mundo
para sufrir
y luchar por vivir
y no morir.

Mira al cielo,
llora sangre,
triste herencia nos dejaste.
Luchare por un futuro
tan incierto e inseguro.
Sin tu ayuda estoy desnudo.

El día que el mundo
quiera escuchar
puede ser tarde ya
para cambiar.
Traídos al mundo
para sufrir
y luchar por vivir
y no morir.

Letra: Stravaganzza.
Música: Pepe Herrero.

Το Αύριο

Λερωμένα δάκρυα,
Δάκρυα ενός γκρίζου ουρανού,
καρδιά που σπαράζει,
επειδή της στερούν το χαμόγελο.

Δάκρυα μίσους,
γκρίζα δάκρυα ενός παιδιού,
το ρολόι του σταματά
χωρίς να ξέρει καν πού πάει,
χωρίς να ξέρει γιατί δεν ευτύχησε.

Τη μέρα που ο κόσμος
θα θελήσει να ακούσει
μπορεί να είναι αργά πια
για να αλλάξει.
Φερμένοι στον κόσμο
για να υποφέρουμε
και να πολεμάμε να ζήσουμε
να μην πεθάνουμε.

Δάκρυα οργής
δάκρυα ενός κόσμου γκρίζου,
ζωές βασανισμένες
κι ένας πόνος που δε λέει να φύγει.

Δάκρυα λερωμένα
δάκρυα ενός κόσμου γκρίζου.
Θα κλάψω μαζί σου
και μπορεί να μοιραστούμε τον πόνο,
τα δεινά αυτού του εχθρικού κόσμου.

Τη μέρα που ο κόσμος
θα θελήσει να ακούσει
μπορεί να είναι αργά πια
για να αλλάξει.
Φερμένοι στον κόσμο
για να υποφέρουμε
και να πολεμάμε να ζήσουμε
να μην πεθάνουμε.

Κοίτα τον ουρανό
σταλάζει αίμα,
θλιβερή κληρονομιά μας άφησες.
Να αγωνιστώ για ένα μέλλον
τόσο ασταθές και αβέβαιο.
Χωρίς τη βοήθειά σου είμαι γυμνός.

Τη μέρα που ο κόσμος
θα θελήσει να ακούσει
μπορεί να είναι αργά πια
για να αλλάξει.
Φερμένοι στον κόσμο
για να υποφέρουμε
και να πολεμάμε να ζήσουμε
να μην πεθάνουμε.

μετάφραση: Ιοκάστη

Εμπεριέχεται σε:requiem

Τίτλος: Requiem
Ετος κυκλ.: 2007
Εταιρεία: Avispa
Παραγωγή: Pepe Herrero

21
Ιαν.
09

Impotencia – Stravaganzza

Impotencia

Gélida, cómo una roca de acero y mal…

Se escarchó, tras pasar por el umbral,
no se hundió, entre témpanos y sal.

Dar con la cabeza en la pared
una y otra vez,
hasta sangrar su sien,
y ver desfallecer
a un angustioso ser,
que se retuerce al ver
frustrado su querer.

La ansiedad, que le atormenta
en su oscuridad.

Gélida, como una roca de acero y mal.

Despreció cualquier don hallado en él,
nunca fue para el paladar la miel.

Ríos de odio y mares de rencor
en una eternidad manchada de dolor.

cumplir condena por un lamentable error
que no tendrá final hasta acabar los dos.

La ansiedad, que le atormenta
en su oscuridad.

Gélida, como una roca de acero y mal.

Corromper la vida sin saber
que herida vas a hacer,
sin valorar después
los lustros de dolor,
las almas sin calor,
la triste inmensidad,
la herencia de los dos… ¡de los dos!

Letra y música: Leo Jiménez.

Αδυναμία

Παγωνία, σαν ένα κομμάτι χάλυβα και κακού…

Αποκρυσταλλώθηκε, καθώς περνούσε το όριο,
δεν βυθίστηκε, ανάμεσα σε πάγους και αλάτι.

Χτυπάει το κεφάλι στον τοίχο
ξανά και ξανά
μέχρι να του ματώσει το μέτωπο,
και δείχνει να παραπαίει
σε μια αγωνιώδη ύπαρξη,
που σφαδάζει όταν βλέπει
αποτυχημένα τα θέλω της.

Η αγωνία, που τον βασανίζει
μες στη σκοτεινιά του.

Παγωνία, σαν ένα κομμάτι χάλυβα και κακού…

Απέρριψε οποιοδήποτε χάρισμά του,
ποτέ του δεν υπήρξε για τον ουρανίσκο το μέλι.

Ποταμοί μίσους και θάλασσες πικρίας
σε μια αιωνιότητα λεκιασμένη από πόνο.

εκτίει ποινή για ένα θλιβερό λάθος
που δεν θα περατωθεί μέχρι να τελειώσουν και τα δυο.

Η αγωνία, που τον βασανίζει
μες στη σκοτεινιά του.

Η παγωνία, σαν ένα κομμάτι χάλυβα και κακού…

Εξαχρειώνεις τη ζωή χωρίς επίγνωση
πως θα επιφέρεις πληγή,
χωρίς να αξιολογείς κατόπιν
τους καιρούς του πόνου,
τις ψυχές χωρίς θέρμη,
τη θλιβερή απεραντοσύνη,
την κληρονομιά και των δυο… και των δυο!

μετάφραση: Ιοκάστη

Εμπεριέχεται σε:sentimientos

Τίτλος: Sentimientos
Ετος κυκλ.: 2005
Εταιρεία: Avispa
Παραγωγή: bigsimon

21
Ιαν.
09

Pasión – Stravaganzza

Pasión

Inspiración,
la belleza ha embriagado mi alma.

Adoración,
abrumado por mil sentimientos.

Fascinación,
conmovido ante un atardecer.

Admiración,
amarás el silbido del viento.

…Y tú pareces morir de pasividad.

No lo ves, intenta encontrar
la razón para vivir.

Sentir la pasión,
aquello que amas,
suspiros de vida,
siente la emoción.

Letra y música: Pepe Herrero.

Πάθος

Εμπνευση,
η ομορφιά έχει μεθύσει την ψυχή μου.

Λατρεία,
συντετριμμένος από χίλια συναισθήματα.

Γοητεία,
συγκινημένος από ένα σούρουπο.

Θαυμασμός,
θα αγαπήσεις το σφύριγμα του ανέμου.

… Κι εσύ μοιάζεις να πεθαίνεις από παθητικότητα.

Δεν το βλέπεις, προσπάθησε να βρεις
το νόημα της ζωής.

Νιώσε το πάθος,
εκείνο που αγαπάς,
αναστεναγμοί ζωής,
νιώσε την αίσθηση.

μετάφραση: Ιοκάστη

Εμπεριέχεται σε:hijo del miedo

Τίτλος: Hijo del miedo
Ετος κυκλ.: 2006
Εταιρεία: Avispa
Παραγωγή: bigsimon

21
Ιαν.
09

Amor enfermo – Dulcamara

Amor enfermo

De triste piel,
Calor azul
Y afilada escarcha.
Agitándose sin luz,
Mariposa que sangra.
Encadenada a mi voz,
Abrazada al terror,
Marioneta sin alma.

Quiero beber
Toda tu vida.
Devorarte
Mientras respiras.

Amante hambriento,
Dentro de ti.
Vamos niña, intenta hacerlo,
Trata de sonreír…

…mientras sangras, mi amor…

Cada brillo teñido de rojo,
Cada herida que te hace gemir,
Cada lágrima abierta en tus ojos,
Cada corte en tu cuerpo…
Te acerca más a mí

Quiero beber
Toda tu vida.
Devorarte
Mientras respiras.

Música: Rufo y Fernando
Letra: César

Αρρωστη αγάπη

Από θλιμένο δέρμα,
Mελαγχολική θέρμη
Kαι αιχμηρό παγετό.
Τρέμοντας στο σκοτάδι,
Πεταλούδα που ματώνει.
Αλυσοδεμένη στη φωνή μου,
Αγκαλιασμένη στον τρόμο,
Αψυχη μαριονέτα.

Θέλω να πιω
Oλη σου τη ζωή.
Να σε καταβροχθίσω
Kαθώς ανασαίνεις.

Πεινασμένος εραστής,
Μέσα σου.
Ελα μικρή, προσπάθησε να το κάνεις,
Προσπάθησε να χαμογελάσεις…

…καθώς ματώνεις, αγάπη μου…

Κάθε λαμπερός κόκκινος θάνατος,
Κάθε πληγή που σε κάνει να στενάζεις,
Κάθε δάκρυ που κρέμεται απ’ τα μάτια σου,
Κάθε τομή στο κορμί σου…
Σε φέρνει πιο κοντά μου

Θέλω να πιω
Oλη σου τη ζωή.
Να σε καταβροχθίσω
Kαθώς ανασαίνεις.

μετάφραση: Ιοκάστη

Εμπεριέχεται σε:anatómicamante imperfecto

Τίτλος: Anatómicamente Imperfecto
Ετος κυκλ.: 2008
Εταιρεία: –
Παραγωγή: Leo Jiménez

21
Ιαν.
09

Anatómicamente Imperfecto – Dulcamara

Anatómicamente Imperfecto

Esta cárcel de carne en ruinas
Este cuerpo tatuado de dolor
Esta sangre enferma y mezquina
Diluida y en extinción

Danza la muerte… entre mis huesos

Un infierno aferrado a las venas
Que devora mi respiración
Arquetipo de castigo divino
Estigma de marginación

Sangra el tiempo… entre mis huesos

Estoy marchito bajo la piel
Agonizando ante tus pies

Esta voz ahogada en la garganta
Aplastada por la realidad
Anatómicamente imperfecto
El diseño de la humanidad

Cruje el silencio… entre mis huesos

Estoy marchito bajo la piel
Agonizando ante tus pies

Música: Rufo
Letra: César

Ανατομικώς ατελής

Αυτή η φυλακή από σάρκα σε συντρίμια
Αυτό το κορμί στιγματισμένο από πόνο
Αυτό το αίμα αρρωσταίνει κι ελαττώνεται
Αραιωμένο και υπό εξάλειψη

Χορεύει ο θάνατος… ανάμεσα στα οστά μου

Μια επίμονη κόλαση στις φλέβες
Που κατατρώει την ανάσα μου
Αρχέτυπο θεεικής καταδίκης
Στίγμα οριακότητας

Ματώνει ο χρόνος… ανάμεσα στα οστά μου

Είμαι μαραγκιασμένος κάτω από το δέρμα
Ψυχορραγώντας μπροστά στα πόδια σου

Αυτή η φωνή πνιγμένη στο λαιμό
Συντετριμμένη από την πραγματικότητα
Ανατομικώς ατελής
Ο σχεδιασμός της ανθρωπότητας

Τρίζει η σιωπή… ανάμεσα στα οστά μου

Είμαι μαραγκιασμένος κάτω από το δέρμα
Ψυχορραγώντας μπροστά στα πόδια σου

μετάφραση: Ιοκάστη

 

 

Εμπεριέχεται σε:

anatómicamante imperfecto

 

Τίτλος: Anatómicamente Imperfecto
Ετος κυκλ.: 2008
Εταιρεία: –
Παραγωγή: Leo Jiménez




ανά συγκρότημα

Βιογραφίες

Πρόσφατα σχόλια

Blog Stats

  • 1,717 hits

Δημοφιλή άρθρα

Σεπτεμβρίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Αρχείο